تبليغاتX
دلت گرفته بیا
بیا تنهاییهامونو قسمت کنیم
 
|+| نوشته شده توسط بابک در دوشنبه بیست و هشتم شهریور 1384  |
 آرزوی زندگی

از عدم تا پا نهادم من به کوي زندگي 

                      جز مي محنت نخوردم از سبوي زندگي

ديگران مار را به کوي زندگي آورده اند 

                        ما که خود هرگز نکرديم آرزوي زندگي

خواستم تا زندگي پيدا کنم اما دريغ  

                        عمر گم کردم به راه جستجوي زندگي

قيل و قال زندگاني جز هياهويي نبود

                    کر شديم اي دوستان از هاي و هوي زندگي

بر لب جويش چرا اي تشنه کامان مانده ايد

                      نيست غير از آب ناکامي به جوي زندگي

دست غم يک عمر نامردانه حلق ما فشرد

                       لحظه اي هم گو بيفشارد گلوي زندگي


|+| نوشته شده توسط بابک در شنبه بیست و ششم شهریور 1384  |
 گل گلدون

 

گل گلدون من شکسته در باد

تو بيا تا دلم نکرده فرياد

گل شب بو ديگه شب بو نميده

کي گل شب بو رو از شاخه چيده

گوشه ي آسمون پر رنگين کمون

من مثل تاريکي تو مثل مهتاب

گل گلدون من ماه ايوون من

از تو تنها شدم چو ماهي از آب

گل هر آرزو  رفته از رنگ و بو

من شدم رودخونه دلم يه مرداب

آسمون آبي ميشه

 اما گل خورشيد، رو شاخه هاي بيد دلش ميگيره

داره مهتابي ميشه

اما گل مهتاب،از برکه هاي خواب بالا نميره

تو که دست تکون مي دي

به ستاره جون ميدي

ميشکفه گل از گل باغ

وقتي چشمات هم مياد

دو ستاره کم مياد

ميسوزه شقايق از داغ

گل گلدون من ماه ايوون من

از تو تنها شدم چو ماهي از آب

گل هر آرزو  رفته از رنگ و بو

من شدم رودخونه دلم يه مرداب


|+| نوشته شده توسط بابک در شنبه بیست و ششم شهریور 1384  |
 در پی یک دل بی غم

من به دنبال دلي مي گردم

که پر از عشق و سخاوت باشد

که پر از حرف ناگفته باشد

که براي دو کبوتر شايد

لانه اي از سر ايمان باشد

من به دنبال دلي مي گردم

که نگويد اي کاش

که نگويد اي واي

که نگويد اي داد

من در اين جست و جو هاي بي حاصل

دل پر درد کسي را ديدم

من دلي را ديدم

تيک تيک کرده به جاي ضربان

من دلي را ديدم                که درونش همه زرد

من دلي را ديدم                که هوايش همه سرد

من دلي را ديدم يخ زده بود

من دلي را ديدم باراني بود

من حياطي را ديدم باغچه اش

جاي گلها همه خار

من کتابي ديدم                واژه هايش همه خون

من درختي ديدم               شاخه هايش همه تيغ

من قاصدکي ديدم که زنجير شده بود

من گلي را ديدم              داغدار چمن باغچه بود

من صداي ضجه باغچه اي را مي شنيدم

وقتي تک گل عاشق تنهايش را

سر بريدند به جرم باران

من دگر شايد نگردم پر دل

توي اين دنياي پر ماتم و غم

من دگر شايد توي دنياي دگر

((در پي يک دل بي غم باشم))


|+| نوشته شده توسط بابک در جمعه بیست و پنجم شهریور 1384  |
 
 
 
بالا